Waar de winden warme geluiden dragen over de eindeloze zee, wacht Aika de eenzaamheid van het eiland af.
De dolfijnen flipperen gedag als ze de zon achterna spetteren, het licht in scherven brekend op de golven. Zittend in het warme zand dat geleidelijk aan haar kleur verliest bij het koelen van de uren.... staart Aika over het oneindige van de wereld tot in de diepten van het heelal.

Achtergelaten, zonder reden of oorzaak, achtergelaten door de warmte van de zon op een plek die nu de hare is.

De kilte van de nacht creëert haar eerste traan die enkel een handvol zandkorrels opmerken kan. De nacht is oneindig ver en groots en daarom te onverschillig voor het kostbare vocht dat als een traan verloren lijkt te gaan.

Donkerte omhult Aika alsof ook haar ogen haar ontnomen worden. De stilte klinkt oorverdovend klam en de geur van de nacht smaakt wrang. Wat rest er haar in dit lege donkere niemandsland dan doelloos te wachten...
Wachten, eindeloos wachten, maar op wat? De terugkeer van de zon? De warmte van het zand? Het gezelschap van dolfijnen en kletterend water?

Uitputting was Aika onbekend, dus wachtte ze, seconden, minuten en urenlang.

Wijl de uren verstreken draaiden ontelbare verre zonnen rond haar wereld, doch te ver om Aika enige warmte te schenken. Slechts puntjes groot, alsof iemand uit pure verveling gaatjes had geprikt in het donkere hemelgewelf.

Machteloos bij de onbereikbaarheid van zoveel warmte, vormde zich nieuwe tranen in haar glanzende ogen. In het verdrie om zoveel onbereikbare troost leken de tranen heel even het sterrenlicht als een glinstering te kunnen vangen, vlak voor ze onherroepelijk verloren vielen in het steeds killer wordende zand.

De rots die haar leek te beschermen tegen de opkomende gure wind, was het meest levende in haar nabijheid. De schijnbaar roerloze rots die te ademde om te kunnen gewaarworden, deelde met haar dat beetje warmte dat hij gespaard had. In haar triestheid was dit het meest dankbare gebaar en in ruil schonk ze hem het kleine beetje liefde dat haar versteende hartje opbrengen kon.